Slechte 20 weken echo, wat nu? (Het verhaal van Marjolein)
12 nov 2017 Dit veranderde mijn leven Mama 1

Slechte 20 weken echo, wat nu? (Het verhaal van Marjolein)

Elke zondag mag ik een verhaal delen van een lezer over een ingrijpende gebeurtenis. Dit keer het verhaal van Marjolein waarin zij vertelt de schrik van haar leven te krijgen met een slechte 2o weken echo. Zij vertelt over het traject dat zij doorliep en hoe het nu gaat.

Heb jij ook een verhaal dat je wil delen omtrent gezondheid, zwangerschap, bevalling, familie, gezin? Heel graag! Dit kan eventueel anoniem. Voor meer info mag je mij mailen op info@twinkelbella.nl

De 20 weken echo die wij kregen, kon niet bij onze eigen verloskundige praktijk. Daarvoor gingen wij naar een andere praktijk. Voor mij is de 20 weken echo toch wel een dingetje. Is alles goed met de baby? Mijn vriend en ik waren allebei een beetje zenuwachtig. De 20 weken echo stond gepland om 26 november 2015. Die datum vergeet ik vanaf die dag dus nooit meer. Het is iets wat mij altijd bij zal blijven. Als de maand november aanbreekt komen de herinneringen weer naar boven.

De 20 weken echo

Wij kwamen de echokamer binnen en ik ging liggen. Ik ontblootte mijn buik. De verloskundige keek met het echoapparaat naar onze baby. Af en toe zei ze iets. Toen bleef het even stil. De verloskundige vroeg aan ons of wij het geslacht al wisten. Trots zeiden wij dat wij al wisten wat het zou worden: wij verwachten een meisje!

De verloskundige bekeek het kindjes van top tot teen. Van het tellen van de teentjes en vingertjes tot aan de hersentjes. Alles legde zij steeds heel goed uit. Dit was erg prettig. Ik voelde mij meteen op mijn gemak.

Het valt mij op dat ik de verloskundige nog een paar keer zie kijken naar het scherm. Een paar keer maakt ze het beeld scherper en mompelt ze af en toe iets. Dan zegt ze dat zij iets ziet wat niet helemaal goed lijkt te zijn. Mijn vriend en ik kijken elkaar aan en worden er allebei stil van. Helaas kon de verloskundige niet zeggen wat er precies aan de hand was, en moest zij ons doorverwijzen naar het ziekenhuis. Daar zaten wij het ene moment nog op een roze wolk, en werden wij binnen 20 minuten keihard met beide benen op de grond gezet.

Onzekerheid en zorgen

Direct spookte er in mijn hoofd het scenario over de 12 weken echo, konden wij toen al weten dat er iets niet in orde was? Wij hadden de NIPT test namelijk niet gedaan. Wij vonden dat toen erg veel geld. Wat is er niet goed? Er ging van alles door mij heen. Met een vervelend gevoel liepen wij de deur uit en moesten wij naar het ziekenhuis. Een gynaecoloog moest het allemaal gaan bekijken.

Het weekend ging erover heen. Vier dagen zaten we in spanning. Vol zenuwen gingen wij naar het ziekenhuis. Een mannelijke en vrouwelijke gynaecoloog gingen kijken naar ons kindje. Wat zij zagen waren cystes in de hersentjes. Ook zagen zij dat de vaten in de navelstreng niet goed waren. Normaal heeft een kindje 3 vaten. Onze baby had er 2.  Dit betekende dat er een afwijking kan zijn met de baby haar nieren of het hart, alleen dat hoefde niet. Wij kregen eindelijk te horen wat er was. Wat een cyste precies was, dat wist ik niet. Ik had er nog nooit van gehoord. De arts legde het uit.

Thuis hebben mijn vriend en ik beiden veel op internet opgezocht en gelezen. Een cyste is holte gevuld met vocht. Het is een aangeboren afwijking in de hersenen. En twee in plaats van drie bloedvaten kan zijn dat de baby iets heeft met de nieren en het hart, alleen functioneerde dit allemaal goed zei de gynaecoloog. Wij lazen er veel over op internet. Niet handig om alles op internet op te zoeken kan ik inmiddels vertellen.

Hopen op goed nieuws

Ik weet nog dat de gynaecoloog erg neutraal was. Geen medeleven. Geen steun. Ik weet nog dat de verloskundig, heel anders reageerde en ons steunde.  Wij kregen een boekje mee dat ging over ’een kindje met het syndroom van down. Want ook daar kon zelfs sprake van zijn. Wij maakten een nieuwe afspraak om te kijken hoe het er voor stond. Zes weken moesten wij wachten! Die afspraak stond gepland om 6 januari 2016.  Die dag is de dag van mijn opa. Ieder jaar herinnert 6 januari mij aan mijn opa omdat hij die dag gestorven is.

Ik hoopte op goed nieuws. Dat hoopt iedereen, toch? Als je zoiets hoort?

Vol zenuwen zaten wij daar in de wachtkamer. De afgelopen zes weken waren letterlijk een hel geweest. Mijn vriend en ik hadden veel gesprekken over ‘Wat als?’, ‘Hoe nu verder?’, Moeten wij dit kleintje, een leven geven zoals de kans bestaat dat zij een afwijking heeft? In die 6 weken viel Kerst en Oud en Nieuw. Iets wat voor ons een fijne en gezellige tijd had moeten zijn voelde op dat moment niet zo. Wij waren samen met onze familie en vrienden, maar in onze hoofden spookte voortdurend die onzekerheid over ons kindje.

Eindelijk mochten wij naar binnen. Daar werd grondig naar ons kindje gekeken. Wij keken naar het beeldscherm en waren allebei erg stil. Mijn vriend en ik luisterden naar de twee gynaecologen die aan het kijken waren op het andere scherm. Na vijf minuten zei de mannelijke gynaecoloog dat hij niks meer zag zitten. Het was weg. De cystes zaten er niet meer.

De twee vaten in de navelstreng waren er nog wel. Zoiets gaat niet weg. Maar dat hoeft niet iets ergs te zijn. Dat hebben baby’s wel vaker, en ook hier zag het functioneren van de nieren en het hart er goed uit. Daar hoefden wij ons geen zorgen om te maken.

Wat erg speciaal was bij deze echo is dat Lauren haar duim op stak! Zie bovenstaande foto!

Hoe gaat het nu?

Als wij nu kijken naar hoe het gaat met Lauren doet zij het super goed en is er niets met haar aan de hand. Een vrolijke puberende peuter met een eigen wil. Eigenwijs, ondeugend, en met veel pit. Een temperament vol karakter waar wij onze handen vol aan hebben.

Lauren loopt sinds 10 november enkele stapjes los. Ze heeft vanaf 10 maanden tot aan 15 maanden geen aandacht getoond om te gaan kruipen of lopen. Billenschuiven was voor haar de manier om vooruit te komen. Sinds 3 maanden kruipt ze. Ze kruipt de kamer rond en steeds vaker loopt ze met haar loopkar door de kamer. Door de loslopende stapjes die ze nu maakt zal het echte lopen dan ook niet lang meer duren.

Lieve Marjolein, Och wat moet dit een vreselijk nieuws voor jou en je vriend zijn geweest toen je doorverwezen werd naar het ziekenhuis. Ik kan mij indenken dat dit erg veel zorgen heeft gekost. Wat fijn dan ook om te lezen dat alles goed is met jullie dochter! Bedankt voor het delen van jouw verhaal, een slechte 20 weken echo betekent niet altijd het ergste. Ik wens jou en je gezin het allerbeste toe. Liefs Saskia

Reacties

  • Silvy

    Ohje, wat een ervaring! Ik zou ook wel met de angst geleefd hebben die periode. Maar gelukkig is alles nu goedgekomen! Koester elk moment en hou dat vast in je hart!
    Onlangs geplaatst door Silvy: Vanzelfsprekend, toch?

Plaats je reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv