Michelle kreeg slecht nieuws met de 20 weken echo

Elke zondag mag ik een verhaal delen van een lezer over wat haar leven ingrijpend heeft veranderd. Dit keer het verhaal van Michelle waarin zij vertelt over het slechte nieuws dat zij en haar partner kregen bij de 20 weken echo en hoe dit afliep.

Heb jij ook een verhaal dat je wil delen omtrent gezondheid, zwangerschap, bevalling, familie, gezin? Heel graag! Dit kan eventueel anoniem. Mail mij op info@twinkelbella.nl

Toen ik mijn studie had afgerond, kozen ik en mijn partner bewust ervoor om te stoppen met anticonceptie. Na een aantal maanden was het positieve streepje daar dan. Dolgelukkig waren we. De 8-weken en 12-weken echo verliepen prima, alles zag er goed uit en we konden niet wachten tot ons kindje er was.

20 weken echo

Tijdens de 20-weken echo werd er specifieker naar alle organen gekeken. Omdat onze kleine nogal koppig was, was het hartje niet goed te zien. Met de achterliggende gedachte dat mijn broer was overleden aan een hartafwijking, zijn wij dan ook doorgestuurd naar het Erasmus Medisch Centrum, ‘gewoon voor de zekerheid’.

Ik was hier vrij rustig onder, maar mij partner voelde dat er iets niet goed was. Eenmaal aangekomen in het EMC namen de zenuwen dan toch wat toe. De echo duurde zolang en ik keek naar mijn partner. Ik wist het nu ook. Er is echt iets mis.  De arts vertelde ons dat één van de hartkamers van ons kindje ‘lekte’. Heeft ons kindje dan wel een levenskans vroegen wij ons af?

Vruchtwaterpunctie

Mijn partner en ik waren in shock. Er werd geadviseerd om een vruchtwaterpunctie te laten afnemen om het downsyndroom uit te sluiten. Dit omdat het bij 50% van de baby’s met een hartafwijking het geval is. Ook moest er bloed van zowel mijn partner als mij worden afgenomen om een chromosoomafwijking uit te sluiten. Wij gingen naar huis en het enige wat we konden was huilen, geen woorden werden er uitgewisseld. We waren gebroken. ‘ En nu?’

De volgende dag gingen we direct terug naar het EMC om de testen af te laten nemen. En dan begint het wachten.. binnen een week zouden we alle resultaten terugkrijgen. Wat duurde die week lang. De vruchtwaterpunctie gaf aan dat ons kindje geen Downsyndroom had, wat waren wij opgelucht. Nu de chromosoom uitslag nog. De laatste dag was aangebroken en ik heb het ziekenhuis wel 10x gebeld of ze al iets wisten. Die avond werden we dan eindelijk gebeld: er zijn geen verdere afwijkingen. En weer begonnen we te huilen, maar nu van blijdschap.

Hoe nu verder?

Maar nu? Hoe verder met het hartje van de kleine man? Zal hij geopereerd moeten worden na de geboorte? Zal hij kunnen doen, wat ‘gezonde’ kindjes ook kunnen? Vanaf die periode hadden we bijna wekelijkse ritjes van Vlissingen naar Rotterdam. Er werd ons verteld dat ons kindje een paar maanden na de geboorte een open-hart operatie zou moeten ondergaan en misschien wel meerdere. Het viel zwaar, maar we bleven hopen op het beste.

Gaatje in het hart

Bij ongeveer 30 weken zwangerschap, hadden wij opnieuw een echo. Daarin constateerde de specialist dat de aortaboog niet goed lag en er een gaatje in het hart zichtbaar was. Opnieuw zakte de moed in onze schoenen. Van de lekkende kamers was echter niets meer te zien. Er komt op dat moment zoveel op je af en je weet niet goed waar je aan toe bent.

Met 36 weken kregen we nog een echo, om te bepalen of ik in Zeeland of in het Sophia Kinderziekenhuis zou gaan bevallen. Alles omtrent het hartje was goed, geen gaatje te zien, de aortaboog lag ook goed. ‘Wat overkomt ons’? Zoveel angst en blijdschap tegelijk.
Toch werd er besloten om in het Sophia Kinderziekenhuis te bevallen, zo kon ons kindje na de bevalling gecheckt worden.

Elke week op controle

Vanaf die dag moest ik elke week op controle om te kijken hoeveel ontsluiting ik had. Bij 38,5 week had ik 2cm ontsluiting, maar dat hoefde niets te betekenen. We gingen weer terug naar het verre Zeeland. Diezelfde avond zijn we nog teruggereden naar het Sophia Kinderziekenhuis. 18 uur later, een mislukte ruggenprik en een vacuumpomp verder, werd dan eindelijk onze zoon Ismaïl geboren.

Tijd om blij te zijn hadden we niet, we waren angstig. Direct stonden er 3 artsen klaar om onze kleine man te onderzoeken. De volgende dag werd er een hartecho gemaakt. Alles bleek goed te zijn! Er is nooit iets mis geweest met het hartje. We zijn wel een paar uur stil geweest van dit mooie nieuws.

Gezegend met een gezonde zoon, na 5 maanden stress en ongeloof. Mooier nieuws konden we niet krijgen! ‘Een wonder, ons wonder!

Lieve Michelle, Dankjewel voor het delen van jouw verhaal. Wat verdrietig om zulk nieuws te krijgen tijdens je zwangerschap. En wat een fantastisch wonder dat alles goed bleek met jullie kindje! Ik wens jou en je gezin het allerbeste toe. Liefs Saskia