Mathiske was ernstig ziek en werd kunstmatig in coma gehouden

Elke zondag mag ik een verhaal delen van een lezer over wat haar leven ingrijpend heeft veranderd. Dit keer het verhaal van Mathiske waarin zij vertelt over hoe zijn ineens ernstig ziek werd en kunstmatig in coma moest worden gehouden. Ook vertelt zij over de invloed die dit alles had op haar kinderwens.

Heb jij ook een verhaal dat je wil delen omtrent gezondheid, zwangerschap, bevalling, familie, gezin? Heel graag! Dit kan eventueel anoniem. Mail mij op info@twinkelbella.nl

Dit is mijn verhaal, wat er 14 jaar geleden gebeurde en nu nog steeds effect heeft op mij. Ieder jaar tussen Valentijnsdag en 4 april denk ik altijd terug aan wat er toen gebeurd is, opdat het nooit vergeten mag worden en je moet genieten van iedere dag!

Heel erg buikpijn

Op Valentijnsdag 2003 ging ik met een klasgenootje naar een jongeren avond hier in een buurthuis. Hopeloos verliefd op een jongen uit een andere klas in de hoop dat hij er ook zou zijn. Helaas nog voordat ik hem gespot had kreeg ik zo’n buikpijn dat mijn vriendin me naar huis gebracht heeft. De hele week ben ik ziek thuis geweest en omdat iedereen bij ons thuis ziek was en last had van buikgriep viel het niet op dat het bij mij toch net wat erger was.

Tot de zondag erop. Ik werd steeds zieker en zieker, mijn ouders besloten toch maar langs de huisartsenpost te gaan. Ik was ondertussen zo zwak en ziek dat ik zelf niet goed meer kon lopen. De dienstdoende arts schrok toen hij me zag en verwees me gelijk naar de eerste hulp waar ik direct werd opgenomen.

Kunstmatig in Coma

Een infuus met vocht omdat ik uitgedroogd was en een onderzoek. Een gesprongen blindedarm was de diagnose. Ik werd met spoed opgenomen en geopereerd. Tijdens de operatie kwamen ze er achter dat het allemaal nog erger was als verwacht, een liter troep en pus kwam er uit mijn buik en het was nog lang niet schoon. Ik werd opgenomen op de Intensive Care en kunstmatig in coma gehouden. Mijn ouders werden op de hoogte gebracht en hen werd verteld dat er meer dan een engeltje nodig was om het kwartje de goede kant op te laten vallen. Ik was zo ziek dat de artsen niet wisten of ik het wel ging halen…

Zes weken in het ziekenhuis

Die weken ben ik nog een aantal keer geopereerd, zo’n 5x om alles in mijn buik goed te kunnen spoelen en schoon te kunnen maken. Ze hebben hiervoor een groot litteken van mijn borstbeen naar mijn schaambeen gemaakt (zo’n 25cm). En daarnaast het litteken van een centimeter of 10 voor de blinderdarm. Ik ben twee weken kunstmatig in coma geweest en was ook echt alles kwijt het moment dat ik werd bij gebracht. Ik heb in totaal toen 6 weken in het ziekenhuis gelegen om vooral aan te sterken en aan te komen. Ik had ernstig ondergewicht en woog toen nog maar een krappe 40 kilo. Gelukkig herstelde ik en de wond snel zodat ik toch mijn schooljaar weer af kon maken en gewoon over kon naar het volgende leerjaar en gewoon puber kon zijn, alleen die navelpiercing die zat er niet meer in.

Alleen de buikpijn bleef

Ik bleef een gevoelige buik houden, het duurde ook lang voordat ik weer de eerste keer ongesteld werd. Mijn darmen bleven heel erg rommelen en met meerdere bezoekjes aan de huisarts werd ik steeds afgescheept, tot het moment dat ik overstapte naar een nieuwe huisarts. Er werden nieuwe onderzoeken gepland en ik werd getest op allerlei allergieën. Daar kwam niks uit. Uiteindelijk kwam ik bij een Maag-Darm-Lever arts uit. Daar werd een darm onderzoek voorgesteld. Met zo’n slang met camera via de achterkant, je snapt het verhaal. Daar kwamen ze er al vrij snel achter dat ik allerlei verklevingen had.

Verklevingen losmaken

Heel erg veel verklevingen zelfs. Ze vonden het niet gek dat ik daar zo’n last van had. Er werd gesproken met een internist om de verklevingen los te maken. Daar zitten natuurlijk risico’s aan, voor nieuwe verklevingen. Maar dat woog niet op tegen het ongemak dat ik er nu van had. De operatie werd gepland op 7 juli 2011. De operatie werd door middel van een kijkoperatie (laproscopisch) gedaan, nu heb ik aan de rechterkant kleine littekentjes van een centimeter of 3.  De operatie duurde langer als wat er van te voren gepland was en mijn ouders maakte zich heel erg zorgen want ze hoorde maar niks.

Toen ik uiteindelijk bij kwam was ik heel erg in paniek en kregen ze de pijn niet onder controle. Eenmaal terug op de kamer met een morfine pomp ging het best en was ik behoorlijk van de wereld. Er werd verteld dat de gynaecoloog aan het eind van de dag langs zou komen. Het enige wat ik me dus kon bedenken was: ‘ben ik zwanger dan?’

Ontstoken eierstok

De gynaecoloog kwam verslag brengen. De operatie was goed gegaan, de verklevingen hadden ze los kunnen maken, alleen de reden dat hij er bij werd geroepen was minder feestelijk. Mijn rechter eierstok was zo ontstoken dat hij zo groot was als een tennisbal en die hebben ze moeten verwijderen. Wat dat voor de toekomst en een kinderwens zou betekenen wist hij nog niet, dat moesten we de komende tijd uit gaan zoeken.

Endometriose

Na mijn herstel werd ik onderzocht en werden er meerdere echo’s gemaakt. De arts kwam tot de conclusie Endometriose. Dat betekent dat zonder een hormoon van de pil of mirena spiraal er ontstekingen in mijn buikholte kunnen ontstaan en dat mijn linker (en laatste) eierstok daar dus mee gevaar zou kunnen lopen. Mocht ik aan kinderen beginnen, en het niet gelijk lukken dan moest ik me binnen een half jaar melden.

Door de verklevingen in mijn buik werd dus ook nog het kinderen kunnen krijgen erg moeilijk. En als je 21 bent heb je daar nog niet echt over na gedacht. Ik had nog niet eens echt vaste verkering. Je kunt je voorstellen dat dit best wel heftig is als je dat te horen krijgt op je 21^ste en je daar nog niet eens over na hebt hoeven denken.

Een kindje!

Toen ik samen met Paul een relatie kreeg was hij hier natuurlijk al van op de hoogte, we waren al jaren collega’s. Onze kinderwens bleef niet lang uit en al snel volgende er onderzoeken in het ziekenhuis over hoe en wat. Aan Paul lag het verrassend genoeg niet 😉 Al snel werden we door verwezen naar het Radboud UMC waar we het IVF traject begonnen voor een kindje. Na maanden onderzoeken, 2 ivf pogingen en een(gelukkig) zorgeloze zwangerschap zijn we nu de gelukkige ouders van Emily (anderhalf jaar)

Dankjewel lieve Mathiske voor het delen van jouw verhaal. Ik ken je al een tijdje en ik moet eerlijk zeggen dat ik best schrok van alles wat je hebt meegemaakt. Ik vind het onwijs stoer hoe je hier over vertelt en wens jou en je gezinnetje al het beste toe. Meer lezen over Mathiske? Neem zeker even een kijkje op haar blog.

Gerelateerde berichten

Maaike: Zwanger worden na de diagnose kanker

Kelly haar zoontje heeft een achterstand en krijgt speciaal onderwijs

True Life Stories: zonder te weten zwanger