Afscheid voor mijn vader

Toespraak voor mijn vader tijdens zijn begrafenis 27 januari 2026. 

Lieve papa,

Toen Margreet vertelde dat je graag wilde dat ik zou spreken op je begrafenis dacht ik: “oh nee pap, waar moet ik het over hebben.

De liefste Opa

Ik ben daarom begonnen bij de basis gestart en dacht aan hoe ik als klein meisje altijd bij je was en hoe je mij en Margreet altijd overstelpte met knuffels. Het was nooit genoeg. En het was nooit één kus, maar het waren er direct heel veel achter elkaar. Als kind kan je dit niet altijd waarderen, maar wanneer ik er nu aan denk voel ik alleen maar liefde. Ook toen je kleinkinderen kreeg hebben zij heel wat moeten ondergaan met jouw knuffels en kussen. Het was zo fijn papa, je was zo’n lieve opa. En niet alleen dat, maar zoals altijd deed je er weer een schepje bovenop en was je het allerbeste wat je maar had kunnen zijn voor ons. Je was er altijd voor ons.

Ongeluk mama

Toen ik verder dacht pap, bedacht ik mij dat we samen heel veel verdrietige dingen hebben meegemaakt. Zoals bijvoorbeeld het overlijden van Oma. Toen we samen reden naar Enschede om afscheid van haar te nemen. Maar ook toen mama drie jaar geleden, een dag voor je overlijden, het ongeluk kreeg. Je belde mij direct die ochtend, en we waren vrijwel elke dag samen in Utrecht bij mama. Ook toen je heel lang geleden een hartinfarct hebt gehad en jij je heel erg leeg voelde, waren we veel samen. Je vertelde toen dat er geen woorden nodig waren en dat je alleen het samenzijn al zo fijn vond. Ik vond het ook altijd heel fijn met jou papa.

We hadden weleens strubbelingen. Nooit heel erg, en het was altijd zo weer goed. Jij kon alles bij mij maken. Wij hoefden elkaar alleen maar aan te kijken om te weten dat het goed was en dat we zoveel van elkaar hielden.

Ondraaglijke gedachten

Ondraaglijk vind ik het om te bedenken dat je twee en een halve maand geleden met de ambulance uit je huis gehaald bent. Ik was erbij en had nooit kunnen bedenken hoe alles zou gaan. Dat je nooit meer thuis zou komen. Wat ik nog wel heel goed weet is dat je die avond op de spoedeisende hulp tegen mij zei: “moet jij eens goed naar mij luisteren Saskia, ik blijf hier niet en ga vanavond nog naar huis. Heb je dat heel goed begrepen?!”. Enkele minuten later kwam de dokter om te vertellen dat papa moest blijven en zei mijn vader “ok dokter, dat is goed”. En dat was precies mijn vader.

Er zijn afgelopen maanden misschien twee dagen geweest dat ik niet bij papa was. Het heeft voor mij gevoeld alsof ik dit echt moest doen. Elke dag naar papa, en vaak twee keer per dag. Ik hoefde niets te zeggen als ik maar bij hem was. We knuffelden veel en papa vertelde mij vaak hoe bijzonder hij mij vond. Wat ik altijd dacht en wat ik nu nog steeds denk: ik ben bijzonder door jou, ik ben door jou, pap.

Revalidatiecentrum

Na de eerste opname kwam het revalidatie centrum. We hadden het daar best fijn gehad samen. Je was blij, maar soms ook een beetje somber. Maar over het algemeen bewoog jij je heel prima in je rolstoel en was je overtuigd dat het goed zou komen. Je positiviteit vond en vind ik zo bijzonder. Ik sprak iemand in het ziekenhuis die vertelde dat zonder jouw karakter iemand nooit zover had kunnen komen. Ik vind dat heel speciaal papa. En waar deed je het voor? Je deed het voor ons. En er is geen mooie iets dat je je gezin kan geven door zo hard te vechten en te strijden, ook al was het niet goed voor jou.

Op kerstavond werd je voor de tweede keer opgenomen in het ziekenhuis. Daar was je echt heel heel erg ziek. En toch hadden we het ook weer fijn samen. Hoe ziek je ook was, het lukte je gewoon om nog te spelen op het keyboard (Mozart!!)  Je handen en hoofd deden het werk. Je hield helemaal niet van het keyboard maar dat was het enige dat mogelijk was.

We hebben heel veel gepraat en ik heb je verteld over onze toekomstplannen en ik zal de glinstering in je ogen nooit vergeten. En bijna niemand weet nu waar ik het over heb, maar deze is voor jou papa: dat boompje dat gaat er komen.

En toen ging het opeens heel snel. Drie nachten heb ik bij je gewaakt. Drie nachten die echt heel heel heel zwaar waren. Want je bleef maar vechten. Je wilde niet gaan. Pas toen ze na heel veel medicatie overgegaan zijn op paliatieve sedatie omdat het gewoon niet anders meer kon, toen ging het snel. Toen pas ben je gegaan. Ik zal het nooit vergeten papa. Je laatste ademhaling. Hoe je daar lag. En wat ik zei papa: e is bijna niemand van wie ik zo veel houd als van jou. Wij hadden zo’n bijzondere band. En ik heb je ook beloofd dat Magreet en ik voor mama gaan zorgen.

Mijn vader sprak altijd over geloof, hoop en liefde. Jij hebt mij geleerd pap, de grootste is de liefde.

Dag pap.