Het verlies van mijn vader: wat het met mij doet

Een artikel die ik nog lang niet wilde schrijven. Het liefste helemaal nooit niet. Toch is het een onderwerp waarvan ik denk dat het gedeeld mag worden. Helaas is het namelijk iets waar we allemaal mee te maken krijgen. Maar: je weet pas echt hoe het is wanneer je het meemaakt. Het verlies van mijn vader maakt mij een mens waarvan ik niet dacht dit te zijn. Het is mijzelf opnieuw ontdekken. Zonder vader…

Dit artikel is voor iedereen die in dezelfde situatie zit, of heeft meegemaakt. Het verlies van een ouder is iets vreselijks dat het leven compleet beïnvloedt. Ik hoop troost te kunnen geven en misschien een beetje rust. Dat je niet alleen bent. Dat de gevoelens normaal zijn. Dat je het niet helemaal alleen hoeft te doen.

Bij het schrijven van dit artikel ben ik uitgegaan van mijn eigen gevoel en gedachten, met mijn lieve mama, zus en familie in mijn achterhoofd. Ik heb veel stukken geschrapt en herschreven. Niet alles hoort op internet en ik wil mijn familie niet confronteren of pijn doen door alles zomaar te delen. Het is niet alleen mijn verlies, daar ben ik mij van bewust. Tegelijk voelt het voor mij belangrijk om mijn verhaal te vertellen. Ik hoop dat iedereen begrijpt dat het schrijven voor mij een soort therapie is. Daarnaast is het iets waar we ons niet voor hoeven te schamen. Het verlies van een ouder is iets waar veel mensen vroeg of laat mee te maken krijgen. Persoonlijk haal ik er altijd veel kracht uit om de verhalen van anderen te lezen die ook zo’n groot verlies hebben meegemaakt.

Toen ik mijn vader verloor, stond mijn wereld stil

Voorheen had ik niet kunnen bedenken om ooit over dit onderwerp te gaan schrijven. Het is erg persoonlijk en daarnaast was mijn vader nog maar 69 jaar toen hij overleed. Zelf was hij ervan overtuigd dat hij nog minstens vijf jaar bij ons zou blijven. En dat vonden we al heel erg kort. Wij maakten plannen voor de toekomst en dachten er niet aan dat het weleens heel anders kon gaan lopen. En toch was dat hetgeen wat gebeurde.

Je kan het leven niet plannen. Dat is wat er altijd gezegd wordt. En dat is ook wat ik de laatste tijd heb geleerd. Het is voor ons allemaal zo ontzettend snel gegaan. Mijn vader verliezen kwam nog lang niet in mij op. Pas in de periode dat mijn vader werd opgenomen, schoot het regelmatig door mijn hoofd. En zelfs toen kon ik een leven zonder mijn vader niet indenken.

De periode voordat mijn vader werd opgenomen

Om dit artikel een beetje perspectief te geven, en omdat het voor mij als therapie voelt om dit op te schrijven, wil ik graag vertellen hoe het in grote lijnen is gegaan. Ik kies ervoor om niet alle medische details te delen, omdat dat ergens te persoonlijk voelt. Daarnaast weet ik dat ook mijn lieve moeder en familie in diepe rouw zijn. Ik hoop dat zij begrijpen dat ik dit niet schrijf om alles maar de wereld in te slingeren, maar omdat ik wil vertellen over mijn vader. Hoe sterk hij was en hoe trots ik op hem ben. Hij mag nooit vergeten worden.

Hoe dan ook, mijn vader had de ziekte die met de k begint. Een ziekte die bij heel erg veel mannen voorkomt en waarvan de perspectieven “gunstig” zijn. Mijn vader bleef dan ook positief. Toen de eerste mogelijkheden voor bestralingen werden besproken zei hij:“Ach wat geeft dat, het ziekenhuis is dichtbij, ga ik gewoon lekker op de fiets.”

Voor mij als dochter was het altijd fijn dat mijn vader er zo over sprak. En niet te vergeten: mijn moeder ook. Ik kan niet vertellen hoe trots en blij het mij maakte dat mijn ouders er met volle kracht voor gingen. Het haalde de zwaarte er een beetje vanaf. Hiervan heb ik geleerd hoeveel invloed het heeft op kinderen, hoe ouders met bepaalde situaties omgaan.

Het moment dat alles begon te veranderen

Dat er een moment zou komen dat mijn vader die fietstochtjes niet zou kunnen maken, had niemand aan zien komen.  Mijn vader kreeg pijn. Heel erg veel pijn. Volgens de arts was dat niets. Misschien een spiertje.

Ik weet nog dat ik op een avond na een bezoek bij mijn zus naar buiten liep. De poort stond op een kiertje en ik zag mijn vader met heel veel uitingen van pijn op de fiets klimmen. Ik was verbouwereerd. Ik kende de pijn, maar zo erg, en dat hij dan ook nog ging fietsen, daar schrok ik van.

Het enige dat ik dacht was: wat vreselijk dat hij zo veel pijn heeft. En wat een doorzetter.

De machteloosheid toen mijn vader steeds zieker werd

En daar bleef het niet bij. Er kwamen verlammingsverschijnselen. Foto’s hoefden er niet gemaakt te worden volgens de arts. Als dochter heb ik zelf naar het ziekenhuis gebeld om hulp te vragen, maar ik werd afgewimpeld. De vrijdag voordat mijn vader werd opgenomen in het ziekenhuis in Ede (hij werd behandeld in een ander ziekenhuis) heb ik nog een poging gedaan. De assistente vond dat ik als oud-verpleegkundige toch wel moest weten dat ik niet zomaar een arts kon spreken.

Wat ik haar probeerde uit te leggen was dat ik niet zomaar belde. Er was echt paniek vanwege de enorme hoeveelheid pijn en machteloosheid. Iedereen die dichtbij mijn vader stond wist dat het niet goed zat.

Ik ben blij dat ik er veel voor mijn vader heb kunnen zijn. Met mijn volgers deelde ik de dagen met mijn vader in het ziekenhuis.

Op de zaterdag en zondag die volgden was het allemaal niet meer te overzien. De pijn stond getekend in het gezicht van mijn vader. De ambulance kwam op zondag en mijn vader werd meegenomen.

Ik heb het vaker verteld en het doet nog steeds veel pijn om eraan terug te denken. Maar: mijn vader kwam nooit meer thuis.

De laatste maanden met mijn vader

In totaal is mijn vader tweeënhalve maand opgenomen geweest. Eerst een paar weken in het ziekenhuis, daarna een periode in de revalidatie en als laatste weer terug naar het ziekenhuis. In die laatste periode was mijn vader echt heel erg ziek. Tijdens de revalidatie werd er nog volop gedacht dat papa uiteindelijk weer naar huis zou komen, al was het misschien in een rolstoel. Maar gaandeweg werden de vraagtekens steeds groter.

Als ik er nu op terugkijk, merk ik dat wij in die tijd eigenlijk gewoon geleefd werden. Er gebeurde steeds weer iets nieuws, steeds kwam er weer iets bij. In plaats van dat mijn vader een beetje beter werd, leek het alsof alles zich steeds verder opstapelde.

Op 20 januari 2026 is mijn vader overleden. Mijn allerliefste vader. Alles kwam samen en langzaam werd duidelijk dat mijn vader het niet ging redden. Zijn lichaam was op. Als het aan hem zelf had gelegen was hij nooit gegaan. Hij heeft gevochten tot het einde.

De laatste dagen en  nachten met mijn vader

Mijn  moeder, zus en ik zijn de laatste dagen bij papa geweest. Ergens hadden we hoop. Maar het was ook zwaar. We wisten niet welke kant het op zou gaan. Zelf heb ik de laatste drie nachten bij mijn vader gewaakt. Ik dacht alleen maar: we moeten sterk blijven. Dan maar één iemand die heel moe is. Dan allemaal moe.

Ik vind het nog moeilijk om precies onder woorden te brengen hoe deze periode is geweest. Het enige waar ik mij aan wil vasthouden is dankbaarheid. Dankbaar dat ik bij mijn vader mocht zijn. Geknuffeld tot het einde.

Rouwen om mijn vader: een verdriet dat elke dag terugkomt

Het verlies van mijn vader is iets wat ik nog steeds elke dag probeer te begrijpen. De rouw om mijn vader gaat met mij mee, waar ik ook ben. Begrijpen zal ik het waarschijnlijk nooit.

In de eerste weken dacht ik alleen maar: hoe kan het dat iedereen dit meemaakt? En hoe kan het dat mensen die hun vader of moeder verliezen toch weer overeind komen en verder gaan met hun leven?

Het zijn vragen waar ik nog steeds niet echt een antwoord op heb.

Het gemis van mijn vader in ons dagelijks leven

Ik kan het misschien mooier maken dan het is, maar dat ga ik niet doen. Het verlies van mijn vader is een donkere en intens moeilijke periode. Als een klein kind heb ik avonden zitten huilen bij mijn partner. En eerlijk gezegd gebeurt dat nog steeds. Niet elke avond, maar wel regelmatig.

Het is moeilijk te beschrijven wat een verlies als dit met je doet. Mijn vader was een belangrijk onderdeel van ons gezin. Hij deed veel met de kinderen en was vaak bij ons. Wij missen hem zo ontzettend.

Het voelt als een intens en vreselijk gemis dat je elke dag weer opnieuw tegenkomt.

Verdriet of pijn na het verlies van mijn vader

Iemand schreef ooit een reactie toen ik vertelde over de pijn die ik voelde. Diegene zei:”Ik noem het liever verdriet, in plaats van pijn.”

Dat deed toch iets met mij. Ik weet dat het uit liefde was bedoeld. Maar tegelijkertijd dacht ik meteen terug aan het moment dat mijn oma overleed. Toen had ik intens verdriet. Nu mijn vader is overleden voelt het anders. Dit voelt als intense pijn. Niet alleen in mijn hoofd of in mijn gedachten, maar soms zelfs letterlijk in mijn lichaam.

Het leven na het verlies van mijn vader

Stap voor stap ga ik (wij) verder na het verlies van mijn vader. Alleen al over alles wat er na het overlijden van mijn vader is gebeurd, zou ik een heel boek kunnen schrijven. Het is zo veel allemaal, het regelen, het afscheid. Maar ook: alles wat er na het overlijden van een ouder bij komt kijken.

Mijn lieve moeder staat er nu alleen voor. Mijn vader was haar mantelzorger, ik vind het zo verdrietig, omdat ik weet hoe graag hij voor mijn moeder wilde zorgen.

Tegelijk ben ik ook ontzettend dankbaar dat ik er voor mijn moeder kan zijn. Om haar te helpen heb ik bepaalde dingen moeten opgeven, maar dat voelt voor mij vanzelfsprekend. Ik heb mijn vader namelijk beloofd dat ik goed voor mijn moeder zou zorgen.

Het verlies van mijn vader heeft mij laten zien hoe intens rouw kan zijn. Tegelijkertijd heb ik gemerkt dat veel mensen vergelijkbare gevoelens ervaren na het verlies van een ouder. Daarom wil ik na mijn persoonlijke verhaal ook kort iets delen over rouw en hoe mensen hiermee omgaan.

Het verlies van mijn vader is iets wat ik nog steeds elke dag probeer te begrijpen.

Rouw na het verlies van een ouder

Rouw na het verlies van een ouder is voor iedereen anders. Sommige mensen ervaren vooral intens verdriet, terwijl anderen juist boosheid, verwarring of zelfs lichamelijke pijn voelen. Het verlies van een vader of moeder kan een groot gevoel van leegte geven, zeker wanneer diegene een belangrijke rol speelde in je dagelijks leven.

Veel mensen merken dat rouw niet in één rechte lijn verloopt. Sommige dagen gaan redelijk goed, terwijl andere dagen ineens weer heel zwaar kunnen voelen. Herinneringen, bepaalde momenten of kleine dingen in het dagelijks leven kunnen het gemis plotseling weer heel dichtbij brengen. Dat hoort allemaal bij rouwen en bij het verwerken van een groot verlies.

Wat kan helpen bij het verwerken van rouw

Hoewel iedereen rouw op zijn eigen manier beleeft, zijn er een aantal dingen die voor veel mensen kunnen helpen. Praten over het verlies met familie of vrienden kan steun geven, maar ook schrijven over je gevoelens kan helpen om gedachten en emoties een plek te geven.

Soms kan het ook fijn zijn om informatie of steun te zoeken bij organisaties die zich bezighouden met rouwverwerking. Op de website van Humanitas vind je bijvoorbeeld meer informatie over rouw, verlies en manieren om hiermee om te gaan.

Daarnaast helpt het veel mensen om herinneringen levend te houden. Door verhalen te blijven vertellen, foto’s te bekijken of kleine tradities voort te zetten, blijft degene die je mist op een bepaalde manier dichtbij. Nog een kleine tip: Op websites zoals kanker.nl delen mensen hun ervaringen met rouw en verlies. Het kan helpen om te lezen hoe anderen omgaan met het verlies van een ouder of partner.

Heb je vragen?

Dit is een ontzettend persoonlijk artikel. Het schrijven ervan geeft mij ergens ook rust. Mocht je vragen hebben, stel ze gerust onder dit artikel. Ik ben van plan om vaker te schrijven over het verlies van een ouder en hoe je met rouw en gemis kunt omgaan. Mocht je mij willen volgen? Volg mij dan op Instagram of Facebook.