Regelmatig deel ik met jullie een ingrijpend verhaal van lezers die dit willen delen. Dit keer het verhaal van Elif waarin zij vertelt hoe zij een natuurlijke bevalling moest ondergaan terwijl zij wist dat haar kindje niet meer leefde.
Wil jij ook jouw verhaal delen? Uiteraard kan dit ook anoniem. Mail mij dan op info@twinkelbella.nl
Een dag uit mijn leven, Woensdag 30 november 2016
Leven & Dood
Niets is wat het lijkt.
Niets is vanzelfsprekend.
De dag begon voor ons om 9:00 uur met een afspraak bij het Gemeentehuis in ’s-Hertogenbosch voor het opmaken van een Akte van Erkenning. Om 10:15 uur hadden we de volgende afspraak bij de verloskundigenpraktijk “Belle Vie” in Rosmalen. Het was voor ons de vierde echo die wij kregen. Ik was 3 maanden zwanger. De tijd van onzekerheid was voorbij. De baby bewoog volop, ze schopte, ze zwaaide, ze lachte , ze spartelde, ze danste en ze zwom vrolijk in mijn buik. Wat was ze groot. Niet alleen haar HART, maar alles klopte. Tien vingertjes, tien teentjes, handjes, voetjes, oogjes, oortjes, neus, alles, alles was perfect! Voor het eerst konden we lachen, we waren blij, we waren geëmotioneerd, het blijft toch een wonder. De onzekerheid voor ons was voorbij. Nu was het tijd om het goede nieuws met de hele wereld te delen.
Vochtverlies
Even later ben ik boven op bed gaan liggen. Ik voelde mij steeds slechter worden. En nog steeds kon ik niet aangeven wat ik precies had. René kwam boven kijken. Ik heb meteen gevraagd of hij mijn telefoon naast mijn bed wilde leggen en alle belangrijke nummers van de verloskundigenpraktijk in mijn toestel wilde zetten. Ik denk dat het toen rond 20:30 uur was. Rond 21:00 uur voelde ik vocht langs mijn benen. Ik dacht gewoon dat ik ziek was, en mijn blaas niet in orde was. Er kwam steeds meer vocht langs mijn benen. Ik begon toch te twijfelen. En nog steeds wilde ik geloven dat er niets aan de hand was.
Geen hartje
Ik ging rustig “Googlen” op internet om te kijken wat ik zou kunnen hebben. Ik stuurde de verloskundige een berichtje. Toen ik steeds meer vocht verloor ben ik toch gaan bellen met de verloskundige. De verloskundige kwam direct. Ze kon het hartje niet horen. Ze ging bellen. En het advies was om meteen naar het Ziekenhuis te gaan voor een echo. Ik wist niet meer wat ik moest denken. Is het ernstig? Kan ik weer meteen naar huis? Moet ik daar blijven? Wat heb ik? Wat gaat er mis? En nog veel meer gedachtes!
De bevalling komt op gang
Verplegers lopen in en uit. Er worden allerlei dingen gemeten en gedaan bij mij. Ik heb geen controle over mijn lichaam. Ik ben bang. Ik heb angst. Ik verlies steeds meer vocht en ook bloed. Na heel lang wachten, bijna twee uur, komt er een gynaecoloog. Iedere minuut wat voorbij ging was als een uur voor mij. Ik ging letterlijk kapot van onzekerheid. De gynaecoloog maakt een echo en vertelt dat mijn vliezen zijn gebroken en dat dat geen goed teken is. Hij moet eerst nog overleggen met een andere gynaecoloog hoe nu verder. Het is dan rond middennacht. Het is duidelijk. We gaan onze ‘baby’ verliezen.
Ik krijg spontaan weeën en mijn bevalling komt op gang. Ik weet dan natuurlijk al dat ik ga bevallen van een ‘levenloze baby’. Ik kan dit niet omschrijven. Hoe dat is of hoe dat voelt. Dat je een natuurlijke bevalling moet ondergaan van een ‘baby’ dat niet meer leeft. De gynaecoloog gaf aan dat dit de beste manier was. Gewoon op de natuurlijke wijze te bevallen zonder een medische ingreep. En ik had ‘geluk’ dat mijn weeën spontaan opkwamen! En tot nu toe was bij mij een medische ingreep niet noodzakelijk. Wat een geluk!
Bevallen van een doodgeboren baby
Het was allemaal super heftig. Het liefst had ik gehad dat ze haar meteen weg konden halen. De verpleegkundigen hielpen mij geweldig, dat mag ik niet ontkennen. Ook de verloskundige kwam nog langs in het ziekenhuis. Rond 4:00 uur ben ik bevallen van een doodgeboren baby. Ik weet niet of ik dat zo mag en kan zeggen. Het is zoals het is. Ik wilde haar niet zien. Ik kon het niet. Het deed te veel pijn. René heeft haar wel gezien. En nu was het nog wachten op de placenta. Ik verloor steeds meer bloed. De placenta wilde maar niet komen. Het was intussen 6:00 uur. René moest even naar huis. René was net weg en ineens werd ik met spoed opgehaald voor de OK. Ik had inmiddels twee liter bloed verloren en dat was niet goed. Ik kreeg allerlei naalden in mijn lichaam om mij klaar te maken voor de OK. De bevalling was heftig, maar toen ik met spoed klaargemaakt werd voor de OK dacht ik dat ik doodging. De wereld draaide om me heen. Ik heb me nog nooit zo verschrikkelijk slecht gevoeld. Ik riep ook dat ik dood ging. In de OK werden er nog een paar vragen gesteld en de arts vertelde dat alles goed kwam. Ik huilde en riep dat het helemaal niet meer goed kwam. Ik was mijn ‘baby’ verloren. Hoe kan het nu nog goed komen? Ik kreeg een mondkapje en ik was van de wereld.
Op de uitslaapkamer heb ik schijnbaar uren hard gehuild en gegild dat het nooit meer goed zou komen, want ze was dood. Alle emoties kwamen na de operatie eruit. Ik kan me nog wel herinneren dat er steeds mensen om me heen stonden om mij rustig te krijgen in de uitslaapkamer. Ze hielden me vast en zeiden steeds, mevrouw het komt allemaal weer goed. Wat weten zij daar nou van of het goed komt of niet? Ik ben bevallen van een levenloze baby! Ik werd uiteindelijk rond 8:30 naar mijn kamer gebracht. Ik voelde me OP en LEEG!
Het begon met een nieuw leven en eindigde met de dood
Donderdag 1 december 2016 zijn wij bevallen van een ‘levenloos’ meisje ‘SERAY’. En op maandag 5 december 2016 hebben we haar opgehaald uit het Jeroen Bosch Ziekenhuis en hebben we ‘SERAY’ begraven in Rosmalen. Ik heb nog in het kistje gekeken om haar te zien. Ik was bang dat ik anders eeuwig spijt zou hebben. Een heel klein mini mensje, helemaal compleet, het blijft een wonder.Blijdschap en verdriet liggen zo dicht bij elkaar zoals het leven en de dood. Die bijzondere dag begon voor ons met blijdschap. We waren de gelukkigste mensen op de aarde en het eindigde met verdriet. Het begon met een nieuw ‘leventje’ in ons leven maar eindigde met de dood.
Lieve, lieve, Elif, Ik heb meerdere keren moeten slikken bij het lezen van jouw verhaal. Wat ben jij door een vreselijke nachtmerrie gegaan. En dat ook nog eens in zo’n korte tijd. Eerst de blijdschap van een goede echo, en vervolgend het verdriet van een bevalling die zomaar op gang kwam. Ik wens je alle rust en wijsheid toe om met dit verdriet om te gaan en wens jou en je partner het allerbeste toe. Heel veel liefs Saskia
Chaya Reageren
Heb soortgelijk meegemaakt in hetzelfde jaar alleen met 32 weken. Het is het meest onwerkelijke wat je in je leven doormaakt. Wens je veel sterkte!
Onlangs geplaatst door Chaya: Bevallen van een levenloze baby
Lieke van Veen Reageren
Dit lijkt me echt vreselijk om mee te maken. Heel veel sterkte!